W starszych ujęciach systematycznych do P. pica zaliczano kilka taksonów klasyfikowanych obecnie jako odrębne gatunki: P. mauritanica (sroka gołooka) – północno-zachodnia Afryka P. asirensis (sroka arabska) – południowo-zachodnia Arabia Saudyjska P. bottanensis (sroka tybetańska) – środkowy Bhutan i zachodnio-środkowe Chiny P. serica (sroka chińska) – południowo-wschodnia Rosja i Mjanma do wschodnich Chin, Tajwanu i północnych Indochin. Jeszcze dawniej za podgatunek sroki uznawano srokę czarnodziobą (P. hudsonia) z Ameryki Północnej.

Środowisko Sroka pierwotnie zamieszkiwała tylko nadrzeczne zarośla, szczególnie kolczaste zakrzewienia głogu, obrzeża lasów i bardzo małe, młode drzewostany z domieszką olchy, wierzby, osiki i brzozy. Obecnie występuje często również w krajobrazie rolniczym – na polach i łąkach z kępami drzew i krzewów, w sadach i ogrodach niedaleko osiedli ludzkich, w parkach, na wsiach i w niektórych dzielnicach miast i zadrzewieniach w dolinach rzek. Coraz częściej spotykana również w dużych miastachLeszek Jerzak 2001. Synurbanization of the magpie in the Palearctic. W: Avian ecology and conservation in an urbanizing world – Boston: Kluwer Academic Publishers, 2001 – s. 403–425. ..