Opactwo w Fuldzie – dawny klasztor benedyktynów w Fuldzie w Niemczech, założony w 744 przez św. Bonifacego, stanowiący w średniowieczu ważne centrum religijne, kulturalne i naukowe. Od 1170 stanowiło centrum samodzielnego księstwa Rzeszy, na którego czele stał opat. Zlikwidowane w 1803. Zachowały się dwa kościoły klasztorne, z których główny, św. Salwatora i św. Sebastiana pełni funkcję katedry w Fuldzie.
Historia mały|Widok klasztoru od wschodu z 1655; w centrum dawny kościół Świętego Salwatora i św. Sebastiana mały|Grób fundatora klasztoru, św. Bonifacego, w krypcie dawnego kościoła klasztornego mały|Hraban Maur (po prawej), jeden z najwybitniejszych opatów klasztoru; ilustracja z manuskryptu z IX w. Klasztor benedyktyński w Fuldzie został założony w 744 z inicjatywy św. Bonifacego. Był głównym klasztorem anglosaskich misji w centralnych Niemczech. Pierwszym przełożonym klasztoru został jego uczeń Sturmiusz, który zbudował tu pierwszy kościół pod wezwaniem św. Salwatora, poświęcony w 751 przez Bonifacego. W tym samym roku klasztor uzyskał od papieża Zachariasza przywilej egzempcji, na mocy którego został bezpośrednio podporządkowany papieżowi. Po męczeńskiej śmierci św. Bonifacego w 754 sprowadzono jego ciało do klasztoru, który dzięki temu stał się ważnym centrum pielgrzymkowym o zasięgu ogólnoniemieckim.