Biblia. Testamentum Novum cum prologis – łaciński manuskrypt Nowego Testamentu z VIII w., przechowywany w Bibliotece Narodowej.

Historia

Rękopis powstał w VIII w., prawdopodobnie w regionie mozelskim. Na karcie 6. znajduje się notka o treści: Ex Libris Imperialis Monasterii s. Maximini sugerująca, że zabytek pochodzi z opactwa benedyktynów w Trewirze. W opactwie tym pozostawał przynajmniej do XV w., a możliwe, że nawet do XVIII w.. W 1894 odnaleziony został na jednym ze strychów w Koblencji. W 1900 Wilhelm Weißbrodt przekazał manuskrypt do biblioteki Liceum Hosianum w Braniewie. Podczas II wojny światowej zbiory te zostały rozproszone i w większości zniszczone, jednak manuskrypt ocalał w rękach prywatnych.

W 1986 manuskrypt został zakupiony przez Bibliotekę Narodową, w której przechowywany jest pod sygnaturą Rps 8100 III (dawniej BN akc. 12400 ). Manuskrypt został zdigitalizowany w ramach projektu Patrimonium i dostępny jest w bibliotece cyfrowej Polona. Według informacji z 2003 manuskrypt był najstarszym rękopisem w zbiorach Biblioteki Narodowej, a także najwcześniejszym zachowanym w całości kodeksem w zbiorach polskich. Określenie Biblia. Testamentum Novum cum prologis używane jest w katalogu Biblioteki Narodowej. W publikacjach manuskrypt jest też określany jako Testamentum Novum, Nowy Testament.