– japońska pisarka tworząca po japońsku i niemiecku.

Życiorys Urodziła się w 1960 w Tokio. Studiowała literaturoznawstwo na Uniwersytecie Waseda; jej specjalizacją była literatura rosyjska. Od 22. roku życia mieszka w Niemczech. Gdy w 1982 przyjechała do Hamburga, na początku pracowała przy dystrybucji książek. Po kilku latach pobytu uzyskała dyplom z literatury niemieckojęzycznej u profesor Sigrid Weigel. Z czasem opublikowała eseje dotyczące twórczości m.in. Heinera Müllera, Paula Celana i Heinricha von Kleista. W 2006 przeniosła się do Berlina.

Jej debiutancka nowela Kakato o nakushite (Zgubiłam obcas) została w 1991 wyróżniona nagrodą Gunzō Shinjin Bungaku Shō„Gunzō” – miesięcznik literacki założony w 1946 w celu publikowania najlepszych dzieł literatury współczesnej. Należy do wydawnictwa Kōdansha.. Za kolejne dzieło, Inu mukoiri (Psia narzeczona), otrzymała w 1993 Nagrodę im. Akutagawy. Jej pierwsza publikacja, która ukazała się w Niemczech, była dwujęzycznym zbiorem poezji – zawierała wiersze po japońsku i ich przekłady na niemiecki. W książce część niemiecka znajduje się po lewej stronie, a japońska po prawej, lecz treści nie są swoimi odpowiednikami: niemiecki przekład czytany jest od przodu, a japoński, zgodnie z tradycją, od tyłu. Z czasem Tawada zaczęła pisać bezpośrednio po niemiecku (np.