W latach 60. ilustracje autorstwa Salamon znalazły się w około 40 publikacjach. Tworzone przez nią wówczas ilustracje wykorzystywały zróżnicowane techniki graficzne, między innymi litografię, czego przykładem są ilustracje do książek Rozalka Olaboga autorstwa Anny Kamieńskiej albo Długi deszczowy tydzień autorstwa Jerzego Broszkiewicza, wydanych w 1968 roku. Zdaniem Anity Wincencjusz-Patyny styl Ewy Salamon w tym okresie charakteryzowały: prosty rysunek, graficzna kreska, szrafowania, syntetyzacja formy, liczne uproszczenia oraz subtelna linia. Artystka od początku swojej kariery zawodowej niejednokrotnie wykonywała ilustracje w technice kolażu, łącząc papier z materiałami, koronkami i nićmi.
Na przełomie lat 60. i 70. Salamon wypracowała swój indywidualny styl, kontynuowany przez artystkę w późniejszych dekadach. Główną inspirację dla niego stanowiła sztuka secesyjna, szczególnie twórczość Alfonsa Muchy i Ottona Eckmanna. Cechami charakterystycznymi ilustracji tworzonych przez Salamon stały się: wyraźny kontur, płynna kreska oraz zwielokrotnione linie. Kompozycje charakteryzowało rozedrganie i poruszenie przedstawionych na ilustracjach postaci, budynków i natury. Stylistyka obrana przez artystkę w tym czasie stała się znakiem rozpoznawczym jej twórczości.