Brak rygoru metodologicznego w odniesieniu do niektórych parametrów, takich jak położenie elektrody referencyjnej, liczba sesji, docelowy obszar stymulacji, natężenie prądu, rozmiar elektrody i czas trwania każdej sesji, może wyjaśniać pewne sprzeczne wyniki między badaniami.
Za początek standaryzowanych badań z użyciem nowoczesnego tDCS uznaje się rok 1998, kiedy Priori i jego współpracownicy (Nitsche and Paulus) zbadali wpływ prądu stałego na mózg, testując jego wpływ na pobudliwość kory mózgowej.
tDCS jest obiecującym narzędziem dla neurobiologów, neurologów klinicznych i psychiatrów w ich dążeniu do badania przyczynowości korowych reprezentacji funkcji czuciowo-ruchowych i poznawczych, w celu ułatwienia leczenia różnych zaburzeń neuropsychiatrycznych.
Mechanizm działania Metoda tDCS pozwala na stymulowanie prądem stałym konkretnych obszarów kory mózgowej. Zwykle wykorzystuje się do tego dwie elektrody – anodową i katodową – które zostają przymocowanie do skóry głowy uczestnika badania. W jednopółkulowej konfiguracji tDCS jedna elektroda jest nazywana elektrodą docelową, a druga - elektrodą referencyjną.