Taka pierwotna budowa zaplecza zachowuje się u pierwogonków, widłogonków, przerzutek, rybików oraz larw wielu owadów uskrzydlonych, zarówno tych o przeobrażeniu niezupełnym jak i skrytoskrzydłych.
U pozostałych form, zwłaszcza u imagines owadów uskrzydlonych śródplecze ulega rozmaitym, często silnym modyfikacjom. U owadów uskrzydlonych śródtułów wraz z zatułowiem formuje skrzydłotułów, którego grzbietowa strona utworzona przez śródplecze i zaplecze nosi nazwę alinotum. By umożliwić ruch skrzydeł alinotum musi nie tylko stanowić punkt przyczepu rozbudowanych mięśni, ale także mieć możliwość wyginania się w kierunku grzbietowo-brzusznym oraz umożliwiać zawiasowe połączenie skrzydeł. Akrotergit zaplecza scala się z tylną częścią śródplecza, formując jego zatarczę (), której to antekosty wykształcają płytkowate mezofragmy (). Z kolei tył zaplecza scala się z akrotergitem pierwszego tergum odwłoka tworząc zatarczę zatułowia, której to antekosty wykształcają metafragmy (). Owe fragmy służą za punkty przyczepu mięśni. Opisana sytuacja zachowana jest u owadów używających obu par skrzydeł do lotu. Jeśli używane są tylko skrzydła pierwszej pary to zatarcza zaplecza, a nawet całe zaplecze (jak to ma miejsce u muchówek) ulega zanikowi. Innymi punktami przyczepu mięśni są listwy, którym od zewnątrz odpowiadają szwy rzekome.