Wielkie znaczenie miał również zwołany przez papieża Jana XXIII Sobór watykański II. Jednym z czterech jego moderatorów był belgijski kardynał Léon-Joseph Suenens. Przekonywał on o konieczności używania charyzmatów – właściwych pierwszym chrześcijanom – w życiu współczesnego Kościoła. Jego racje przyczyniły się do ujęcia nauczania o charyzmatach w punkcie 12 Konstytucji Dogmatycznej o Kościele „Lumen gentium”, gdzie stwierdza się m.in., że dary Ducha Świętego stanowią zwyczajny element życia duchowego Kościoła i są przyznawane każdemu ochrzczonemu jako wezwanie do świętości.

W 1975 roku odbył się pierwszy Kongres Odnowy w Duchu Świętym, podczas którego Paweł VI stwierdził, że jest ona nadzieją dla Kościoła. Po roku Radę Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej pod patronatem kardynała Suenensa – mianowanego przez papieża doradcą Odnowy – przeniesiono ze Stanów Zjednoczonych do Brukseli, a po dwóch latach do Rzymu. Ruch Odnowy wspierali kolejni papieże: Jan Paweł II oraz Benedykt XVI i Franciszek I.