Antoni Tobiasiewicz (ur. 9 maja 1891 w Kętach, zm. ?) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 9 maja 1891 w Kętach, w ówczesnym powiecie bialskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Franciszka i Agnieszki. Był bratem Władysława (1886–1940), podpułkownika piechoty., Jana Kantego (1877–1947), księdza. W 1913 ukończył klasę VIIIB i złożył maturę w c. k. Gimnazjum III w Krakowie.

W czasie I wojny światowej razem z bratem Władysławem walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Ich oddziałem macierzystym był c. i k. Pułk Piechoty Nr 56. Antoni został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 1 września 1915 w korpusie oficerów rezerwy piechoty.

7 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 września 1915, zaliczony do I Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do 12 Pułku PiechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 77 z 16 lipca 1919 roku, poz. 2492, 2517.. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1578. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 52 Pułku Piechoty w Złoczowie. 27 stycznia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 65. lokatą w korpusie oficerów piechoty.