Tarczyk zielony, tarczyk kiryśnik (Cassida viridis) – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny tarczykowatych. Występuje w niemal całej Palearktyce. Żeruje na różnych jasnotowatych.

Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1758 roku przez Karola Linneusza. W 1952 roku Walter Douglas Hincks wyznaczył go gatunkiem typowym podrodzaju Odontionycha, który to wprowadzony został w 1891 roku przez Juliusa Weise. Według współczesnych definicji do podrodzaju tego zalicza się oprócz tarczyka zielonego tylko gatunki dalekowschodnie, w związku z czym jest on jedynym jego europejskim przedstawicielem.

Morfologia Chrząszcz o owalnym w zarysie ciele długości od 7 do 10 mm. U żywych osobników grzbietowa strona ciała jest jednolicie zielona i matowa. U okazów martwych i wysuszonych wierzch ciała staje się żółty. Brzegi przedplecza i pokryw są rozpłaszczone, ale nie podgięte. Szerokość przedplecza jest znacznie mniejsza niż pokryw. W punktowaniu pokryw próżno szukać jakiejkolwiek regularności. Punkty na sklepionej części pokryw są drobne i stosunkowo gęsto rozmieszczone, zaś na ich rozpłaszczonych bokach większe i bardziej rozproszone. W przeciwieństwie do C. hemisphaerica brak jest rzędu dużych i głębokich punktów rozgraniczających część wypukłą i rozpłaszczone obrzeża pokryw.