Podstawową funkcją szlaku był transport prefabrykowanych statków parowych, które można było zdemontować po jednej stronie wodospadów i ponownie złożyć po drugiej, łącząc w ten sposób Sajgon i Phnom Penh z Pakse, Wientian i Luang Prabang. Początkowo wagony ciągnięte były trakcją ludzką, a około 1911 wprowadzono dwie lokomotywy parowe Orenstein & Koppel 0-4-0T. Tabor na linii składał się z niewielkiej liczby wagonów i platform. Z czasem park taborowy umożliwił przewożenie statków bez demontażu. W 1927 odnowiono park taborowy z niemieckich reparacji wojennych. W czasie II wojny światowej korzystały z niej wojska japońskie. Po wojnie została porzucona i zarosła dżunglą (przesunięto w tym rejonie granicę francusko-syjamską, przyznając wyspę Khôn Tajlandii). Zachowane są nadal trzy kilometry torowisk i most łączący wyspy Don Khon i Don Det. Jako pomnik stoi też parowóz w Ban Khôn, a w Hang Khôn pozostały ślady rampy. Plany uruchomienia ruchu turystycznego dotąd nie powiodły się.
Linie planowane Planowane są dwa nowe odcinki: