Silnym modyfikacjom uległy mezopleury u muchówek, zwłaszcza z podrzędu muchówek krótkoczułkich. Stanowią one całe boczne powierzchnie tułowia, a u tych ostatnich zachodzą nawet na biodra tylnej i częściowo przedniej pary. Nazewnictwo stosowane u muchówek krótkoczułkich dla tworzonych przez nie sklerytów różni się od tego u innych owadów. Nazwy mezopleura używa się tylko dla sklerytu położonego przed nasadą skrzydeł, w przednio-górnej części pleury śródtułowia (tam gdzie mesanepisternum). Skleryt leżący pod nasadą skrzydeł i za szwem mezopleuralnym określa się jako pteropleurę. Na dole, ponad podstawami odnóży środkowej pary leży sternopleura. Z kolei z tyłu od niej, nad nasadami odnóży tylnych znajduje się hipopleura. Od nazwy tych płytek określa się występujące na nich grupy szczecinek odpowiednio szczecinkami mezopleuralnymi, pteropleuralnymi, sternopleuralnymi i hipopleuralnymi. Te pierwsze ustawione są w rządku przed szwem mezopleuralnym. Szczecinki sternopleuralne bywają często rzomieszczone na planie trójkątów. Szczecinki hipopleuralne zwykle są gęsto rozmieszczone w pionowym szeregu. Szczecinki pteropleuralne najczęściej w ogóle nie występują, a jeśli są obecne, to tworzą podłużny rządek.
Przypisy
Kategoria:Anatomia stawonogów