Rotary w Polsce W Polsce tradycje rotariańskie sięgają początku lat 30. – pierwszym był klub warszawski (nr 3427), który ukonstytuował się 17 lutego 1931. Założycielami byli prof. Jerzy Loth oraz inż. Piotr Drzewiecki; później jego prezesem został Antoni Dunin-Ślepść. Kolejne kluby powstały w Łodzi (1933, nr 3622, prezes Oskar Gross), Krakowie (1934, nr 3360; prezes Odo Bujwid), Katowicach (1934, nr 3702; prezes Witold Sągajłło); Gdyni (1934 r., nr 3722; prezes Julian Rummel); Bielsku (1935, nr 3756; prezes Teofil Adamecki, sekretarz Artur Manowarda); we Lwowie (1935, nr 3899; prezes Władysław Byrka); w Bydgoszczy (1935); w Pabianicach (1938). Istniały również komitety klubowe w Zakopanem, Łucku, Stanisławowie, Tomaszowie Mazowieckim, Lublinie i Drohobyczu. Łącznie w połowie 1939 Rotary w Polsce liczyło 229 członków. W 1936 zarejestrowano samodzielny dystrykt 85, skupiający w tamtym czasie 8 działających w Polsce klubów. W okresie międzywojennym ruch był zwalczany przez prasę katolicką, która zarzucała mu w szczególności wspólne cele i plany z masonerią nazywając go „białą masonerią”Ronald Modras: „Kościół katolicki i antysemityzm w Polsce w latach 1933–1939”, Homini, Kraków 2014, s.