Andrzej Wilk (ur. 18 marca 1893 w Wiśniowej) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się we wsi Wiśniowa, w ówczesnym powiecie wielickim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana, rolnika, i Anny z domu Tomera. W 1913 złożył maturę w c. k. Gimnazjum III w Krakowie, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Po wybuchu I wojny światowej został przyjęty do Legionów Polskich i przydzielony do 5. baterii artylerii na stanowisko celowniczego. 15 grudnia 1915 został mianowany chorążym, a 1 maja 1916 podporucznikiem artylerii.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 123. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie 1925 został przeniesiony z Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu do 8 Pułku Artylerii Polowej w Płocku na stanowisko dowódcy III dywizjonu. W maju 1926 został przeniesiony do kadry oficerów korpusu artylerii z jednoczesnym pozostawieniem w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII.