We wrześniu 1946 powrócił do Poznania. Wraz z ojcem, Adamem założył przedsiębiorstwo zajmujące się spawalnictwem – Arcogaz. Od 1 września 1952 pracował na stanowisku zastępcy profesora w Katedrze Mechaniki Technicznej na Wydziale Technologii Drewna Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. Jednocześnie do 1961 pracował jako projektant w Poznańskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego. W 1956 został docentem. W 1965 doktoryzował się na Wydziale Technologii Drewna w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie (tytuł rozprawy: Metoda obliczania belek o zmiennej sztywności za pomocą rachunku operatorowego). W 1966 przeszedł na Politechnikę Poznańską do utworzonej Katedry Ciągników. W 1970 został profesorem nadzwyczajnym. W latach 60. XX wieku pełnił funkcje prodziekana Wydziału Technologii Drewna poznańskiej Wyższej Szkoły Rolniczej (obecny Uniwersytet Przyrodniczy), jak również prodziekana i dziekana Wydziału Maszyn Roboczych i Pojazdów Politechniki Poznańskiej. W 1976 jego zamianowanie na dyrektora Instytutu Techniki Cieplnej i Silników Spalinowych zostało oprotestowane przez aktyw PZPR Politechniki Poznańskiej (przyczyną było to, że nigdy nie był członkiem tej partii). Zmarł w miesiąc po przejściu na emeryturę.