W miarę upływu czasu, mogą rozwinąć się zachowania wtórne, jak mruganie, poruszanie ustami itd., podobnie jak strach i unikanie specyficznych dźwięków, słów, ludzi i sytuacji wymagających mówienia. Wreszcie, wiele z nich staje się w pełni świadoma swojego zaburzenia i zaczyna postrzegać siebie jako "jąkały". Co za tym idzie, zwiększyć się może wstyd, skrępowanie czy uczucie frustracji. Znane są również inne, rzadsze wzorce jąkania rozwojowego, łącznie z nagłym początkiem, kiedy dziecko pomimo prób nie może nic powiedzieć. Dziecko najczęściej nie jest w stanie wypowiedzieć pierwszego dźwięku zwrotu, czego jest w pełni świadome i bardzo tym zdenerwowane. W innej odmianie jąkanie również pojawia się gwałtownie z częstymi powtórzeniami słów i fraz, ale nie występują zachowania wtórne.
Nabyte W rzadkich przypadkach jąkanie może zostać nabyte w wieku dorosłym, jako rezultat zdarzenia neurologicznego, takiego jak uraz głowy, nowotwór, choroba ParkinsonaJ.L. Cummings, M. S. Mega "Neuropsychiatria", Urban&Partner, Wrocław 2005, wyd.1, str. 104 uderzenie czy zażywanie narkotyków. Charakterystyka jąkania nabytego różni się od rozwojowego odpowiednika: wydaje się być ono ograniczone do powtórzeń fragmentów słów lub dźwięków, i jest powiązane z względnym brakiem lęku oraz zachowań wtórnych.