Operacja biełgorodzko-charkowskaPrzedstawiana jest również jako „operacja Rumiancew” (ros. Белгородско-Харьковская операция) znana również jako czwarta bitwa o Charków – operacja przeprowadzona w trakcie II wojny światowej przez Armię Czerwoną przeciwko wojskom niemieckim między 3 a 23 sierpnia 1943 roku na froncie wschodnim. W jej skład wchodziła operacja biełgorodzko-bogoduchowska. W wyniku operacji biełgorodzko-charkowskiej doprowadzono do ostatecznego wyzwolenia Charkowa po trzech wcześniejszych bitwach o to miasto oraz do odwrotu wojsk niemieckich za Dniepr.
Wstęp lewo|mały|Erich von Manstein (po prawej) oraz Hans Speidel, sierpień 1943 Operacja Rumiancew została zaplanowana przez Stawkę jako główna ofensywa radziecka w lecie 1943 roku. Z powodu ciężkich strat poniesionych w lipcu w bitwie pod Kurskiem wojska radzieckie potrzebowały czasu na przegrupowanie. Operacja miała rozpocząć się 3 sierpnia. Celem jej było pokonanie 4 Armii Pancernej z Grupy Armii Kempf i części południowego skrzydła Grupy Armii Południe. Spodziewano się również, że niemiecka 1 Armia Pancerna i nowo powołana 6 Armia zostaną uwięzione przez natarcie sił Armii Czerwonej w kierunku Morza Azowskiego.