Po zatrzymaniu operacji w okolicach Bogoduchowa, Niemcy rozpoczęli kontratak na przełęczy znajdującej się pomiędzy Achtyrką i Krasnokutśkiem. Kontrofensywa rozpoczęła się 18 sierpnia, a 20 sierpnia oddziały „Totenkopf” i „Großdeutschland” znalazły się na tyłach wojsk sowieckich. Część dwóch armii radzieckich i dwóch korpusów pancernych zostało uwięzionych. Jednakże z powodu większej liczebności wojsk sowieckich niektórym jednostkom udało się wydostać z okrążenia ponosząc jednocześnie spore straty. Po tej klęsce Armia Czerwona skoncentrowała swoje uderzenie na Charków i zajęła go po ciężkich walkach 23 sierpnia. Ofensywa przeprowadzona na to miasto nazywana jest zwykle przez Niemców czwartą bitwą o Charków. Atak prowadzony był z dwóch stron miasta, od północno-wschodniej i północno-zachodniej.

Wyzwolenie Charkowa thumb|„Niech żyje wojenny sojusz państw ZSRR, Anglii i USA” – baner wiszący w mieście po wejściu Armii Czerwonej Po wycofaniu się z Biełgorodu w nocy z 5 na 6 sierpnia 1943 roku XI Korpus Armijny pod dowództwem generała Erharda Rausa zajął pozycje obronne na rzekach Doniec i ŁopańPanzer Operations The Eastern Front Memoir of General Raus 1941–1945;