Pniakowiec (Calopus) – rodzaj chrząszczy z podrzędu wielożernych i rodziny zalęszczycowatych. Ma zasięg holarktyczny. Obejmuje dwa opisane gatunki. Owady dorosłe są pyłkożercami, zaś larwy saproksylofagami.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1777 roku przez Johana Christiana Fabriciusa. Należą do niego tylko dwa opisane gatunki:
Calopus angustus LeConte, 1851 Calopus serraticornis (Linnaeus, 1758) – pniakowiec piłkorożny
Morfologia Owad dorosły Chrząszcze o długim, smukłym, przeciętnie wypukłym, brunatno ubarwionym ciele. Głowa jest krótka, u samic tak szeroka jak przedplecze, a u samców szersza od niego. Duże, wypukłe oczy złożone od góry oddzielone są wąskim czołem, a od spodu sięgają do nasad głaszczków szczękowych. Długie, sięgające co najmniej do ⅔–¾ długości pokryw, osadzone we wcięciach oczu czułki buduje 11 członów, z których pierwszy jest znacznie krótszy od trzeciego, drugi bardzo mały, a człony od trzeciego wzwyż są trójkątne, tworząc piłkowanie. U samic czułki są krótsze i słabiej piłkowane niż u samców. Narządy gębowe cechują się rozdwojonymi wierzchołkami żuwaczek i czteroczłonowymi głaszczkami szczękowymi o ostatnim członie toporowato rozszerzonym.