Larwa Ciało mają wydłużone, koliste w przekroju, bardzo słabo zesklerotyzowane, dochodzące do 40 mm długości. Głowa ma cztery pary oczek larwalnych. Brodawki ruchowe występują na drugim i trzecim tergicie tułowia, na tergitach odwłoka od drugiego do piątego oraz na sternitach odwłoka: drugim, trzecim i czwartym. Ostatni segment odwłoka zaopatrzony jest w dobrze widoczne, nieruchome urogomfy.
Występowanie i ekologia Zasięg rodzaju jest holarktyczny, o genezie laurazjatyckiej. Jego przedstawiciele zasiedlają strefę eurosyberyjskich i vancouverskich lasów iglastych. W Europie, w tym w Polsce, występuje tylko pniakowiec piłkorożny.
Owady dorosłe są pyłkożercami. Przejawiają aktywność zmierzchową i bywają wabione do sztucznych źródeł światła. Larwy są saproksylofagami, żerującymi na butwiejącym drewnie iglastym i liściastym o wysokiej wilgotności. Rozwijają się w materiale stojącym, leżącym jak i pniakach. W przypadku pniakowca piłkorożnego zdolne są także do zasiedlania niezabezpieczonych przed grzybami i wilgocią konstrukcji ludzkich (np. płoty, myśliwskie ambony).
Przypisy
Kategoria:Zalęszczycowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1777 roku