Plan na bazie dłoni (duń. Fingerplanen) to strategiczny plan rozwoju obszaru metropolitalnego Kopenhagi. Został zapoczątkowany przez grupę młodych architektów i urbanistów, m.in. Steena Eilera Rasmussena i Christiana Erhardta Bredsdorffa w 1947 r. Według planu centrum Kopenhagi to dłoń, której pięć palców rozciąga się wzdłuż podmiejskich linii kolejowych szybkiego ruchu – jest to strefa rozwoju. Przestrzenie pomiędzy palcami to tereny zielone. Plan miał zapobiec niekontrolowanemu rozprzestrzenianiu się miast. mały|Obszar Kopenhagi, widoczny z lotu ptaka

Założenia Punktem wyjścia planu na bazie dłoni jest Kopenhaga jako centrum regionu stołecznego. Założeniem Bredsdorffa i jego współpracowników było zachowanie w stolicy Danii krótkich odstępów pomiędzy miejscem zamieszkania, miejscem pracy i terenami zielonymi, bazując na rozmieszczeniu dróg transportu publicznego. Dojazd do pracy i z powrotem miały zagwarantować liczne połączenia autobusowe i tramwajowe.

Realizacja Mały palec Północne przedmieścia wzdłuż małego palca są najbogatsze. W języku potocznym obszar ten nazywany jest „pasem Whiskey” (ang. The Whiskey Belt), mimo że występują tutaj zarówno dwory, jak i dużej i średniej wielkości domy. Liczba mieszkańców wynosi ok. 270 000.