Służył w 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie. W czerwcu 1921 był przydzielony z macierzystego pułku do Szpitala Wojskowego Nr 5 we Lwowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 636. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 1 grudnia 1924 mianowany kapitanem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 218. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 września 1925 dowódca Okręgu Korpusu Nr X przeniósł go służbowo do Powiatowej Komendy Uzupełnień Pińczów. 31 grudnia 1925 został przydzielony do PKU Pińczów na stanowisko II referenta. W lutym 1926, po przeprowadzonej reorganizacji PKU Pińczów, został zatwierdzony na stanowisku kierownika II referatu poborowego. W lipcu 1927 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnowskie Góry na stanowisko kierownika I referatu administracji rezerw i zastępcy komendanta. We wrześniu 1930 został przeniesiony do 11 Pułku Piechoty, który stacjonował w tym samym garnizonie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 33. lokatą w korpusie oficerów administracji, grupa administracyjna. W 1939 był dowódcą Tarnogórskiego Batalionu Obrony Narodowej i równocześnie obwodowym komendantem Przysposobienia Wojskowego nr 11 w Tarnowskich Górach przy 11 pp.