Kiedy następuje wybuch, korpus granatu pozostaje nienaruszony. Pozwala to na uniknięcie obrażeń spowodowanych przez odłamki; jednak sam wybuch, mający miejsce w małej odległości, może doprowadzić do poparzenia. Ogłuszający huk wybuchu w pobliżu człowieka może doprowadzić do czasowego, a nawet trwałego uszkodzenia słuchu, natomiast silny błysk może trwale lub czasowo uszkodzić narząd wzroku. Poza tym ciepło towarzyszące wybuchowi, które emitowane jest do otoczenia, może spowodować zapłon materiałów łatwopalnych, np. paliwa.
Historia
Pierwsze egzemplarze tego typu granatów powstały w latach 70. XX wieku na potrzeby oddziałów antyterrorystycznych tworzonych w składzie brytyjskiej Special Air Service. Jedne z pierwszych akcji, w których użyto tej broni to odbicie irańskiej ambasady w Londynie (operacja Nimrod) i odbicie z rąk porywaczy samolotu Lufthansy w Mogadiszu.
W Polsce W Polsce granaty hukowo-błyskowe są zaliczone do środków przymusu bezpośredniego, przeznaczone do użycia jako środki pirotechniczne mające odwrócić uwagę osoby zatrzymywanej i chwilowo ją zdezorientować, w przypadku gdy istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że będzie ona stawiać opór zatrzymującym. Używa ich np. Jednostka Wojskowa GROM.
Przypisy