Eugeniusz Zenon Zagłoba-Kaniowski (ur. 17 września 1890 w Rozwadowie, zm. 30 stycznia 1970 w Krakowie) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się w Rozwadowie, w ówczesnym powiecie tarnobrzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Stanisława i Julii z Grabowskich. Był starszym bratem Romana (1893–1965), legionisty, majora piechoty Wojska Polskiego..

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 4 Tyrolski Pułk Strzelców Cesarskich. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy.

19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Placu Bielsko. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie 7 Dywizji Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 27 Pułk Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 293. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 27 pp. Później został przeniesiony do 25 Pułku Piechoty w Piotrkowie i przydzielony do 7 Dywizji Piechoty na stanowisko II oficera sztabu. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 87.