Ewagriusz w odpowiedzi na zagrożenia duchowe proponował metodę antyrretyczną, którą rozwinął w dziele Antirrhetikon (Kontrargumenty).
Kontrowersje Dopóki znano pisma Ewagriusza za pośrednictwem syryjskich tłumaczeń, dopóty uważano go za pisarza mieszczącego się w ówczesnych ramach prawowiernej doktryny. Gdy jednak odkryto nowe dzieła pontyjskiego mnicha, dostrzeżono w nich coraz więcej orygenizmu. A. Guillaumont zauważył, że doktryna Ewagriusza prawie w całości pokrywa się z tą, która została potępiona na Soborze Konstantynopolitańskim w 553 roku. Orygenizm Ewagriusza nie mieścił się zatem w ówczesnej ortodoksji kościelnej. Pogląd ten stał się powszechnym przekonaniem wśród patrystycznych badaczy. F. Refoule sformułował konkretne zarzuty: (a) trudno mówić w nauce Ewagriusza o rzeczywistym wcieleniu Chrystusa, (b) jego mistyka pozbawiona jest chrystologicznej perspektywy, (c) nie ma miejsca w nauce Pontyjczyka na tajemnicę krzyża i sakramenty święte, (d) ewagriuszowska antropologia neguje możliwość zmartwychwstania ciał.