Z powodu niedożywienia i trudnych warunków życiowych (mieszkała w ziemiance) w lipcu 1942 rozchorowała się na tyfus brzuszny. Wyszła ze szpitala, ale niebawem musiała tam powrócić ze względu na nawrót choroby powiązanej z furunkulozą. Była bliska śmierci, ale dzięki pomocy rodziny Kazachów ocalała. Na wieść o tworzeniu 1 Dywizji im. Tadeusza Kościuszki zgłosiła się jako ochotnik do wojska. W sierpniu 1943 skierowana do Sielc. Po przejściu przeszkolenia w Batalionie kobiecym skierowana do 2 Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego, później do Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i w końcu do 1 Armii Wojska Polskiego, z którą przeszła szlak bojowy aż do walk o przełamanie Wału Pomorskiego. Po zdobyciu miejscowości Jastrowie, w lutym 1945 odwołana do Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego we Włochach pod Warszawą. W maju 1947 zdemobilizowana w stopniu kapitana.
Po kolejnym leczeniu i pobycie w sanatorium 1 października 1947 powołana na stanowisko dyrektora Agencji Fotograficznej Filmu Polskiego.