W 1919 roku, podczas gdy Knud Rasmussen odwiedził Tasiilaq, Kârale Andreassen relacjonował mu stare, lokalne legendy, z którymi był bardzo dobrze zaznajomiony dzięki zajęciom swojego ojca oraz pełnił funkcję ilustratora relacji Knuda. Powstałe wtedy wymowne oraz bardzo precyzyjne rysunki przedstawiają świat legend, lokalna przyrodę oraz portrety i uznawane są za najlepsze dzieła Kârale’a Andreassena potwierdzające jego klasę artysty światowego.

Andreassen był także istotnym łącznikiem Knuda Rasmussena z miejscową ludnością i pierwotną kulturą w związku z kręceniem filmu fabularnego Palos brudefærd, gdzie to odpowiadał za realizację dźwiękową, a powstanie całego filmu przypisywane jest w dużej mierze właśnie jemu jako konsultantowi technicznemu.

Malarstwo Andreassen poświęcił swoje prace przede wszystkim Innuitom i ich kulturze, a zauważalny jest często w nich także związek z szamanizmem. Wiele z jego twórczości można przypisać naiwnemu realizmowi, dostrzegalne są także elementy mistycyzmu, które nadają dziełom wyraźnie surrealistycznego charakteru.