Mistrzostwa świata w Val di Fiemme w 1991 przyniosły mu złoty medal wywalczony wspólnie z Heinzem Kuttinem, Stefanem Horngacherem i Andreasem Felderem w konkursie drużynowym. Indywidualnie na tych samych mistrzostwach zajął ósme miejsce na dużej oraz dziesiąte na normalnej skoczni. Swój największy indywidualny sukces osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Albertville, gdzie zwyciężył w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni. Po pierwszej serii zajmował trzecie miejsce, za Martinem Höllwarthem oraz Tonim Nieminenem, jednak w drugiej serii oddał najdłuższy skok (87,5 m), co pozwoliło mu sięgnąć po złoty medal. Ponadto był piętnasty na dużym obiekcie, a w konkursie drużynowym razem z Heinzem Kuttinem, Martinem Höllwarthem i Andreasem Felderem zdobył srebrny medal. Swoje ostatnie zwycięstwo w PŚ Vettori odniósł 4 marca 1992 w Örnsköldsvik, a tydzień później w Trondheim po raz ostatni w karierze stanął na podium indywidualnych zawodów PŚ (był trzeci). Ostatni sukces osiągnął podczas mistrzostw świata w Falun w 1993, gdzie razem z Kuttinem, Horngacherem i Andreasem Goldbergerem zdobył brązowy medal. Indywidualnie wystartował tylko w konkursie na normalnej skoczni, w którym uplasował się na jedenastym miejscu.