W okresie międzywojennym zakłady zapałczarskie w Czechowicach były najnowocześniejszymi w Polsce i miały największą zdolność produkcyjną.
W czasie okupacji fabryka znajdowała się pod nadzorem niemieckim i produkowała przez cały jej okres. Po wojnie zapałczarnia szybko wznowiła produkcję w kwietniu 1945 r., choć początkowo robotników nie wynagradzano, a potem wrócono do stosowanego okresowo przed wojną wynagrodzenia w naturze. Do 1951 r. zakład należał do reaktywowanego Polskiego Monopolu Zapałczanego, po czym przejął go Zarząd Przemysłu Płyt, Sklejek i Zapałek, a potem Zjednoczenie Przemysłu Płyt, Sklejek i Zapałek. Od 1962 r. z odpadów produkowano wełnę drzewną, a w latach 1970. przeprowadzono modernizację fabryki. Wyroby zakładu były sprzedawane w Europie, Ameryce Południowej, Afryce i Azji.
Po przemianach ustrojowych w 1989 r. zapałczarnia produkowała poniżej możliwości ze względu na załamanie rynku i napływ tanich zapałek z krajów poradzieckich. Przedsiębiorstwo Państwowe Czechowickie Zakłady Przemysłu Zapałczanego zostało przekształcone w spółkę Fabryka Zapałek „Czechowice” S.A. W 2011 r. 85% udziałów w spółce wykupiło PCC Consumer Products Sp. z o.o., a trzy lata później fabryka zmieniła nazwę na PCC Consumer Products Czechowice S.A.