Drwi także ze swojej żony, powieściopisarki, ponieważ ta zanurzyła się w pozorowanym świecie składającym się z „tylko słów na papierze”, podczas gdy on zajmuje się sprawami życia i śmierci. Żona zaś ponownie nawiązuje kontakt z byłym kochankiem, czuje pogardę do swojego męża.
Reżyser gra na zbiegach okoliczności, tworzy brutalne przenikania. Narracja jest niespójna z filmem, to rodzaj celowo niekompletnego patchworku. Prawdopodobnie ważne wydarzenia mają miejsce poza polem widzenia.
Tajpej wskazuje na późnokapitalistyczną urbanizację Trzeciego Świata, która uczyniła z niego węzeł w globalnej wymianie kapitału i idei, dodatkowo ułatwionej dzięki szybkiej technologii.
Zdaniem Kai-Man Chang, film przedstawia Tajpej jako świat, w którym każda postać działająca zgodnie z neoliberalną logiką kapitalistyczną stała się terrorystą dla innych.
Zdaniem Chang doświadczenia kobiet przedstawione w Terrorystach stanowią różnicę wobec klasycznej narracji i mają na celu ujawnienie i zakłócenie tradycyjnego męskiego voyeuryzmu.