Fredric Jameson uznał ten film jako postmodernistyczny. Yang porównał go do układanki, w której przyjemność polega na wglądzie na wiele relacji między postaciami, przestrzeniami i gatunkami.
Dzieło przypominające filmy włoskiego filmowca Michelangelo Antonioniego, zwłaszcza „Blow-Up”.
Film wykorzystuje różne kody i gatunki (takie jak thriller, dramat romantyczny, telenowela).
Producent Hou Hsiao-hsien wziął z banku pożyczkę pod zastaw swojego domu, by zdobyć fundusze na produkcję filmu.
Bohaterowie Nie wiemy, jaki jest status społeczno-zawodowy fotografa. Pod koniec filmu wraca do luksusowego mieszkania, które może należeć do niego lub jego rodziców. To, czego doświadczył, było mniej lub bardziej wyimaginowaną ucieczką. Wkrótce jednak i jego dopada rzeczywistość i zaległości.
To właśnie chęć fotografowania poza granicami pracowni skutkuje potencjalnie uchwyceniem morderstwa na zdjęciach, spotkaniem z kobietą i wciągnięciem do realnego świata poprzez proces artystyczny. Bohaterowie Yanga nie mogą uniknąć tych niechcianych przypadkowych spotkań, nawet w domniemanym zaciszu swoich domów.
Życie pisarki i jej męża, nieco starszych od pozostałych postaci, przedstawione jest z większą klarownością.