Język kendayan, także kanayatn – język austronezyjski używany przez grupę etniczną Kendayan (jeden z ludów dajackich) na wyspie Borneo. Należy do grupy języków malajskich. Według danych Ethnologue posługuje się nim ponad 330 tys. ludzi, z czego 320 tys. zamieszkuje Indonezję (2007).

Jego użytkownicy zamieszkują różne obszary Borneo Zachodniego w Indonezji (kabupateny Sambas, Bengkayang, Pontianak, Landak, niektóre kecamatany Kota Singkawang) oraz stan Sarawak w Malezji (dystrykty Lundu i Sematan, First Division).

Dzieli się na dwie główne odmiany: salako i ahe/banana’. Dialekt ahe często służy jako regionalna lingua franca. Czasem wyróżniana odmiana belangin nie jest zwykle włączana pod pojęcie kendayan (kanayatn) i być może powinna być klasyfikowana jako odrębny język. Odnotowano słaby (i asymetryczny) poziom wzajemnej zrozumiałości między belangin a kendayan.

Kanayatn znajduje się pod silnym wpływem języka malajskiego. W Indonezji zaznaczyły się wpływy języka narodowego, który przeważa w edukacji, sferze religijnej, mediach i administracji. Odmiana z Sambas i Bengkayang zapożyczyła pewną część leksyki lokalnej odmiany malajskiego (Sambas Malay). W salako występują też zapożyczenia z hakka.