Grupa etniczna Bacan mogła przyjąć ten język w drodze handlu korzennego bądź przybyć z zupełnie innego regionu językowego, zamieszkałego przez ludność malajską. Collins uważa, że jest to najbardziej wysunięta na wschód rodzima społeczność malajskojęzyczna, która ma swoje korzenie w zachodniej części archipelagu. Przypuszcza się, że przodkowie ludu Bacan wyemigrowali kilkaset lat temu z Borneo, utrzymując swój ojczysty język malajski (który pozostał w użyciu aż do XXI wieku). Złożoność jego morfologii wskazuje na to, że był przekazywany z pokolenia na pokolenie (tj. jako język ojczysty). Dodatkowo w obiegu językowym zachował się zasób przysłów malajskich. Fakt, że język bacan przetrwał do dziś, świadczy o wysokim poziomie lojalności językowej wśród członków społeczności Bacan (która przez znaczną część historii musiała liczyć nie więcej niż kilkaset osób). Nie oparł się jednak poważnym wpływom okolicznych języków, zarówno w zakresie słownictwa, jak i gramatyki. Niezależne zmiany, jakie nastąpiły w bacan i malajskim Brunei, doprowadziły do zatarcia śladów wspólnej genezy obu języków.