oba te języki miały duże znaczenie historyczne.
W mieście , zamieszkiwanym przez różne grupy etniczne, najczęściej używanym językiem jest indonezyjski. W innych (konserwatywnych) miejscowościach gayo pozostaje preferowanym środkiem codziennej komunikacji.
Pierwsze informacje nt. ludu Gayo ukazały się w 1903 r. W 1907 r. G.A.J. Hazeu wydał słownik (Gajösch-Nederlandsch woordenboek), w którym znalazły się również dane nt. fonologii i morfologii. Kolejne znaczące publikacje pochodzą z II poł. XX wieku. Pod auspicjami Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa ukazały się słowniki: Kamus Bahasa Gayo-Indonesia (1982), Kamus Bahasa Indonesia-Bahasa Gayo (dwa tomy, 1996). W słowniku z 1996 r. skupiono uwagę na dialekcie lut. W latach 70. i 80. XX w. powstało szereg prac poświęconych różnym aspektom tego języka (fonologii, morfologii i składni), sporządzonych przez badaczy z Universitas Syiah Kuala.
Tradycyjnie nie był zapisywany, a w roli języka literackiego występował malajski (zapisywany pismem jawi). W okresie kolonialnym do użytku wprowadzono alfabet łaciński, przy czym nie istnieje ogólnie przyjęta ortografia. Piśmiennictwo w języku gayo obejmuje dzieła poetyckie i gazety.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki austronezyjskie Kategoria:Języki zagrożone w Indonezji