Diagnoza taksonomiczna jest jednym z elementów opisu nowego taksonu. Powinien on zawierać następujące elementy: nazwa naukowa taksonu materiał typowy – okaz lub okazy, które zostały zbadane przez autora opisu nowego gatunku i na jego podstawie podano ten pierwszy opis. Jeśli jest to pojedynczy okaz nosi nazwę typu nomenklatorycznego, gdy jest ich więcej nazywa się je serią typową diagnoza taksonomiczna opis zawierający szczegółowy opis taksonu uwagi.
Historia Konieczność zamieszczania diagnozy taksonomicznej przy publikowaniu informacji o nowym gatunku rośliny ustalona została podczas trzeciego Międzynarodowego Kongresu Botanicznego w Wiedniu w 1905 i zapisana w wiedeńskim kodeksie nomenklatury botanicznej Vienna Code z tego samego roku. Kodeks ten nie był wszędzie uznawany (Amerykanie stosowali tzw. American Code z 1907) i ostatecznie wymóg diagnozy łacińskiej ustalono w kodeksie z Cambridge (Cambridge Code) z 1935. Jego treść przygotowano podczas kongresu w 1930 i przyjęto, że za ważnie opublikowane po 1 stycznia 1932 roku będą uznawane tylko te nazwy