Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień kapitana w korpusie oficerów zawodowych piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Według stanu z lat 1923, 1924 był oficerem 45 pułku piechoty w Równem. W latach 20. został przeniesiony do korpusu oficerów zawodowych sądowych, zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1928 był na liście z lokatą 2. Służył wówczas w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr III. Następnie został awansowany na stopień majora audytora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W marcu 1939 nadal pełnił służbę WSO Nr III na stanowisku sędziego orzekającego. W tym okresie zamieszkiwał nadal w Wilnie.
Po wybuchu II wojny światowej pełnił funkcje szefa szef służby sprawiedliwości Armii „Prusy” oraz Frontu Północnego.
W czasie okupacji niemieckiej został aresztowany i osadzony w więzieniu w Sanoku 3 lutego 1942. Przebywał do 24 lutego 1942, po czym został skierowany do Tarnowa. Później został osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau 25 marca 1942. Otrzymał tam numer obozowy 27193.