Doktryna W swojej doktrynie Polski Kościół Słowiański odwoływał się do bóstw słowiańskich, pojmowanych jednak jako „zaczerpnięty ze Słowiańskiej Tradycji, symbol Obecności Stwórcy w Naturze” – Marek Rau określił wyznanie jako „monoteistyczne i panteistyczne zarazem”. Z kolei według Simpsona PKS wierzył w deus otiosus, z którym człowiek spotyka się poprzez twórczość, wykazując w tym względzie zbliżenie z poglądami historyka Henryka Łowmiańskiego.
Podstawowe Założenia Doktrynalne Polskiego Kościoła Słowiańskiego: Istnieje Jeden Bóg – Stwórca Wszechrzeczy, obecny w każdym Swoim Dziele Ożywionym i Nieożywionym. Dając początek Naturze i Życiu, Stwórca wykazał swoje do Nich Umiłowanie. Natura, jako dana od Stwórcy, zachowuje Ciągłość Istnienia – Nieożywione i Ożywione przeistaczają się w siebie nawzajem, a Ożywiona ma Duszę Nieśmiertelną. Po dokonaniu Dzieła Stworzenia, Bóg pozostawił Naturze swobodę ewolucji i przeobrażania. Jedynym Znakiem danym od Stwórcy jest Jego Umiłowanie Swojego Dzieła. Chcąc być blisko Niego, miłuj Naturę Ożywioną i Nieożywioną.