10 stycznia 1920 r. w życie wszedł traktat wersalski, który wywołał liczne demonstracje, z których pierwsza odbyła się już 3 dni później (13 stycznia 1920 r.). Zginęły wówczas 42 osoby, a 105 zostało rannych.
Kulisy puczu Pierwotny plan puczu zakładał ogłoszenie stanu wyjątkowego, aresztowanie rządu i odizolowanie Berlina. 13 marca 1920 r. do Berlina wkroczyły oddziały Freikorpsów dowodzonych przez gen. Lüttwitza. Zajęły one berlińską dzielnicę rządową, Reichstag, ważniejsze ulice oraz trakty komunikacyjne. Wolfgang Kapp został przez puczystów mianowany kanclerzem Rzeszy, a w jego rządzie zasiadło kilku polityków DNVP. Legalny rząd wycofał się początkowo do Drezna, a potem do Stuttgartu i stamtąd wezwał do strajku generalnego przeciwko puczystom. Próba przewrotu nie powiodła się. Decydujące okazało się stanowisko biurokracji ministerialnej, która odmówiła wypełniania zarządzeń Kappa. Reichswehra zachowała się wyczekująco. Jak wyraził to Hans von Seeckt: jeden garnizon nie będzie strzelać do innego garnizonuW. Czapliński, A. Galos, W. Korta Historia Niemiec s. 630-631 (1991) Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich.