Wypukły pokład pancerny wykonany ze stali miękkiej umieszczony został na górnej części głównego pasa burtowego i miał grubość od 70 mm na środku do 100 mm przy burtach; 0,9 metra poniżej znajdował się przeciwodłamkowy pancerz pokładowy o grubości 20 mm. o kształcie walca miała ściany grubości 230 mm.

Wieże artylerii głównej kal. 305 i 274 mm były chronione pancerzem ze stali kowalnej o grubości 370 mm (dach 70 mm). Posadowione były na barbetach o grubości 150 mm. Wieże artylerii średniej kal. 138 mm miały pancerz o grubości 102 mm (góra 20 mm).

Służba thumb|left|„Carnot” na redzie Brestu w 1905 r.

25 czerwca 1897 roku pancernik został przyjęty do służby w Marine nationale. „Carnot” został wcielony do 1. Dywizjonu Pancerników Eskadry Śródziemnomorskiej, zastępując przeniesiony do 3. Dywizjonu pancernik . W nocy z 17 na 18 sierpnia 1897 roku przy silnym wietrze okręt zerwał się z kotwicy, nie odnosząc poważniejszych uszkodzeń. W 1900 roku część rotacyjnych działek kal. 37 mm zostało wymienionych na półautomatyczne działka tego samego kalibru systemu Maxima, a liczbę dział kal. 47 mm powiększono do 18. W latach 1900–1901 „Carnot” wchodził w skład stacjonującej nad Atlantykiem Eskadry Północnej. Na początku XX wieku z okrętu zdemontowano nawodne wyrzutnie torped.