Naciski ze strony parlamentu oraz zwolenników Jeune École na obniżenie kosztów budowy spowodowały zmniejszenie kalibru dział artylerii głównej do 305 mm i umieszczenie dział artylerii średniej w wieżach zamiast w kazamatach, przez co wyporność normalna miała nie przekroczyć 12 000 ton.

Projektując nowe okręty zaczerpnięto niektóre rozwiązania techniczne z ich poprzedników: z „Hoche” przejęto układ rozmieszczenia najcięższej artylerii w tzw. romb (dwa pojedyncze działa na dziobie i rufie oraz dwa kolejne w wieżach przyburtowych), z typu natomiast kształt kadłuba z wysokimi, silnie pochylonymi dośrodkowo burtami zapewniający dobrą dzielność morską (z wyjątkiem obniżonego o jeden poziom pokładu rufowego zastosowanego w celu zmniejszenia masy konstrukcji).

Projektantem przyszłego „Carnota” był inż. Victor Saglio, pracujący w państwowej stoczni . Według dwóch przedstawionych przez niego projektów okręt miał mieć wyporność około 14 000 ton i wiele wspólnych elementów z projektowanym w tym samym czasie przez inż. pancernikiem „Charles Martel”. Aby zmniejszyć masę okrętu zrezygnowano z dodatkowego pomostu i rufowego masztu bojowego, a także ciężkich żurawików do opuszczania kutrów i łodzi okrętowych.