Od 1922 wykładał na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Od 16 października 1925 był tam etatowym docentem, od 29 października 1926 – profesorem w Katedrze Geometrii. W 1925 habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim. Od 12 lipca 1926 był tam docentem matematyki. Prowadził wykłady m.in. z geometrii analitycznej, analizy matematycznej, rachunku prawdopodobieństwa, równań różniczkowych. Z dniem 1 września 1935 przeszedł na Uniwersytecie Warszawskim na emeryturę. Od 1937 był profesorem nadzwyczajnym WWP. W latach 1932–1936 był wykładowcą w oddziale tej uczelni w Łodzi. W roku akademickim 1929/1930 przebywał na stypendium naukowym w Paryżu, w ramach którego ponownie uczęszczał na wykłady Collège de France.
W czerwcu 1930 wziął udział w Pierwszym Wszechzwiązkowym Zjeździe Matematyków w Charkowie. Wśród jego uczniów byli Antoni Zygmund i Stanisław SaksAleksander Rajchman. Od 1930 do 1935 redagował dział zadaniowy czasopisma Mathesis Polska. Współpracował także z pismami Miesięcznik Literacki i Oblicze Dnia. Od 1938 do 1939 był delegatem do Rady Polskiego Towarzystwa Statystycznego z ramienia Sekcji Statystyki Matematycznej. W kwietniu 1940 został aresztowany przez Gestapo. Był więziony w więzieniu śledczym przy alei Szucha, a od 4 maja 1940 w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen, gdzie otrzymał numer obozowy 24098.