Z kolei Izrael nie chciał pokazać słabości i wycofać się z pozycji na zachodzie Synaju mimo strat wśród żołnierzy stacjonujących na linii Bar-Lewa. Obszar walk w trakcie wojny na wyczerpanie był również poligonem doświadczalnym dla nowego sprzętu amerykańskiego i radzieckiego.
Przygotowania do operacji
W trakcie wojny na wyczerpanie front izraelsko-syryjski, w przeciwieństwie do izraelsko-egipskiego, charakteryzował się niskim natężeniem działań zbrojnych. W latach 1968–1970 Damaszek, w kontrolowany przez siebie sposób, umożliwiał OWP i Fatahowi ataki na Izrael. Dopiero od 1970 roku Syria zintensyfikowała działania na Wzgórzach Golan. Ataki nasiliły się w okresie maja i czerwca. 24 czerwca doszło do zmasowanego ostrzału artyleryjskiego na wszystkie izraelskie posterunki i punkty obserwacyjne. Doszło także do próby ataku siłami pancernymi i piechoty zmechanizowanej na dwa posterunki Sił Obronnych Izraela. Wydarzenie to skłoniło izraelskie dowództwo do zaplanowania zdecydowanej, odwetowej operacji.