Ogień na wprost dywizjonowych dział oraz osłona własnych obsług karabinów maszynowych pozwoliły jednak wyprowadzić cały sprzęt artyleryjski, ze stratami własnymi 2 rannych.
6 sierpnia rozpoczęły się przygotowania do operacji warszawskiej. III dywizjon przerzucony został nad Wieprz i 11 sierpnia zajął stanowiska ogniowe na wschód od Firleja, w ugrupowaniu bojowym Dywizji Górskiej. 16 sierpnia ruszyła kontrofensywa znad Wieprza. DG, wspierana ogniem III dywizjonu, zajęła Kock, a następnie nacierała na północ, opanowując w nocy z 17 na 18 sierpnia Siedlce. Przy forsowaniu Bugu pod Grannem śmiertelnie ranny został dowódca dywizjonu mjr Teodor Chmielowski. Dywizjon walczył dalej wspierając piechotę pod Kuźnicą, Sokółką, Odelskiem i podczas forsowania Niemna pod Komarowem. Rozkazem z 25 października 1920 dywizjon powrócił do macierzystego pułku.
Walki I dywizjonu