W 20 lat po spektakularnym debiucie niemiecki muzykolog Hanspeter Krellmann opisywał go jako zapomnianego już awangardzistę.
Opublikował autobiografie Spaderboken (wyd. Sztokholm 1966) i Livet i en mössa (wyd. Sztokholm 1984).
Twórczość We wczesnym okresie swojej twórczości wzorował się na serializmie Karlheinza Stockhausena i fakturze instrumentacyjnej Pierre’a Bouleza, stosując punktualistyczne zatomizowanie materiału dwunastodźwiękowego i niekonwencjonalne kombinacje instrumentacyjne z charakterystycznym pierwszoplanowym eksponowaniem aparatu perkusyjnego, skomplikowane podziały rytmiczne i liczbowo-ułamkową skalę dynamiki. Podejmował próby z aleatoryzmem i muzyką graficzną. Jego muzyka cechuje się dużą wrażliwością kolorystyczną.
W miarę upływu czasu Nilsson odszedł od trendów awangardowych, a jego muzyka uległa konwencjonalizacji. W latach 60. zaczął pisać głównie muzykę na potrzeby kina i telewizji, nawiązując do tradycji szwedzkiego romantyzmu.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy .
Kategoria:Szwedzcy kompozytorzy Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1937 Kategoria:Zmarli w 2018