Główną zaletą tych płytek fazowych jest sterowanie wielkością przesunięcia fazowego poprzez zmianę napięcia wzbudzenia soczewki Einzela w czasie rzeczywistym. Ponadto, w przeciwieństwie do cienkowarstwowych płytek fazowych, nie występuje utrata elektronów przy wyższych częstotliwościach przestrzennych z powodu rozpraszania przez warstwę materiału.
Ich główną wadą jest zasłanianie części płaszczyzny dyfrakcyjnej przez elementy mechaniczne urządzenia, a zwłaszcza obszar wokół wiązki zerowego rzędu, w którym znajduje się soczewka Einzela. Część materiału na ścieżce wiązki jest również podatna na zanieczyszczenie wywołane wiązką i ładunki elektrostatyczne, co stawia surowe wymagania dotyczące czystości urządzenia i wymaga środków zapobiegających osadzaniu się zanieczyszczeń wewnątrz mikroskopu. Obecnie ten typ płytki fazowej jest wciąż na wczesnym etapie eksperymentalnym, ale wyniki są bardzo obiecujące.