Nie sprawia im jednak trudności rozmowa z innymi dajmonami ani osobami.

W trakcie dzieciństwa, dajmony mogą zmieniać swoją postać, ukazując aktualny stan emocjonalny człowieka, lecz wraz z dorastaniem, ich postać stabilizuje się – przyjmują one jedną stałą formę, tym samym ujawniając prawdziwą naturę i osobowość swego właściciela. W trakcie akcji powieści dowiadujemy się, że możliwe jest oddzielenie człowieka od dajmona przy użyciu ostrza wykonanego z tytanu i magnezu. Gilotyna stworzona ze stopu tych metali używana była w Bolvangarze – ośrodku magistratury – w celach badawczych, lub też jako forma tortury wykorzystywana przez Skrælingów. Rozdzielenie ma duży współczynnik śmiertelności, jednakże, jeżeli się powiedzie, człowiek wraz ze swoim dajmonem stają się obojętnymi na świat, posłusznymi każdemu rozkazowi zombi. Samo odcinanie uwalnia ogromne ilości energii. W trakcie powieści wykorzystywana jest ona na przykład przez Lorda Asriela do otwarcia wielkich wrót do innego wymiaru.