Zbocze opadające ku południowemu wschodowi i wschodowi, do Doliny Mięguszowieckiej, ma deniwelację ponad 600 m. Jest tak strome, że trudno ustalić czy to jeszcze zbocze, czy już ściana. Między jego podstawą, a Magistralą Tatrzańską ciągnie się pas kosodrzewiny o pionowej rozpiętości około 200 m. Po bokach ograniczone jest żlebem spod Przełęczy nad Skokiem i depresją spod Basztowej Przehyby. Z wybrzuszenia w grani opada ku wschodowi żebro. Pomiędzy nim a Basztową Przehybą są trzy głębokie żleby. Prawy z nich (Żleb Ždiarskyego) opada na kosodrzewinowe łany nad Magistralą Tatrzańską, dwa pozostałe są prawymi odgałęzieniami Basztowej Przehyby. W stromych południowo-wschodnich stokach Złudnej Baszty tkwi wybitna turnia – Basztowa Igła.
W stokach Skrajnej Baszty znaleziono pozostałości kopalni rudy miedzi, którą wydobywano tutaj prawdopodobnie przed 1535 r. Zatem szczyt odwiedzany był znacznie wcześniej niż pierwsze odnotowane wejścia. Turyści i kartografowie wchodzili na wierzchołek od dawna. Nazwa Patria pochodzi od narzeczowej formy słowa patrzeć, świadczącej o atrakcyjności widokowej szczytu (niektóre źródła podają, że nazwa pochodzi od znaku mierniczego stawianego na szczytach). Pierwszym znanym zdobywcą najprawdopodobniej był Martin Róth (26 czerwca 1875 r.), później byli tu Jan Gwalbert Pawlikowski i Maciej Sieczka (ok.