XIX wiek Ani Księstwo Warszawskie, ani Królestwo Polskie (kongresowe) nie były celem imigracji włoskiej. Tym niemniej mieszkała wówczas na ziemiach polskich niewielka grupa Włochów, np. Joachim Albertini (właściwie: Gioacchino Albertini) (1748–1812) kompozytor i dyrygent, Józef Boretti (właśc. Giuseppe Boretti) (1746–1849) budowniczy i architekt, Antonio Corazzi (1792–1877) architekt działający w Królestwie Polskim w latach 1819–1847, Henryk Marconi (właśc. Enrico Marconi) (1792–1863) architekt od 1822 czynny w Polsce, księżniczka Maria Karolina Burbon-Sycylijska, hrabina Zamoyska (1856–1941).

Obecnie W 2016 w Polsce mieszkało 5390 Włochów, a ponad połowa z nich przybyła po 2010, najwięcej z regionów: Lacjum (16%), Lombardia (13%) i Sycylia (10%). Dla ponad połowy z nich celem jest praca w Polsce, najwięcej Włochów mieszka w takich miastach jak: Warszawa (1215 osób), Kraków, Wrocław, Bielsko-Biała, Łódź i Poznań. Najchętniej pracują w usługach (14%), handlu (13%), szkołach i instytucjach badawczo-naukowych (13%), finansach i bankowości (11%). Niektórzy stali się znanymi postaciami polskich mediów np.