w przypadku samolotu jednosilnikowego i bomb podwieszonych pod kadłubem niezbędny był specjalny mechanizm odchylający bombę poza krąg śmigła; wiele samolotów miało urządzenia automatyczne do wyprowadzania z lotu nurkowego z uwagi na możliwość chwilowej utraty widzenia przez pilota w wyniku działania przeciążenia.
Konstrukcyjnie bombowce nurkujące były z reguły budowane jako niewielkie jednosilnikowe bombowce lekkie, jedno- lub dwumiejscowe.
Oprócz samolotów odpowiadających konstrukcyjnie bombowcom, budowano też rzadko bombowce nurkujące jako wersje jednomiejscowych myśliwców (A-36 Apache, IAR-81). Istniały też dwusilnikowe bombowce nurkujące (Pe-2, Ju 88).
Technika bombardowania w locie nurkowym Klasyczna technika bombardowania celów morskich w locie nurkowym, dla amerykańskich bombowców Douglas SBD Dauntless, przewidywała lot do celu na wysokości ok. 5500 metrów, z której to wysokości okręty były dostrzegane w odległości 48-64 km, po czym samoloty starały się przyjąć idealną pozycję do ataku od strony słońca i w przeciwnym kierunku niż kierunek wiatru, obniżając stopniowo pułap lotu do wysokości 4500 metrów. Na tej wysokości następowało przejście do lotu nurkowego – u najlepiej wyszkolonych pilotów – pod kątem 70-80°Stanley Sandler: World War II in the Pacific, s. 278-280.