W 1946 elektryfikacja linii Central dotarła do Leytonstone, w 1947 do Woodford, a w 1948 do Loughton. Wahadłowy pociąg parowy nadal kursował z Loughton do Ongar. W 1949 uruchomiono mijankę w North Weald, aby umożliwić kursowanie większej liczby pociągów. Po nacjonalizacji kolei w 1948 część linii przeszła pod zarząd London Transport Executive (LTE), który był spadkobiercą dawnych właścicieli linii z Leyton do Loughton. Powstały wówczas wątpliwości co do eksploatacji trasy pomiędzy Loughton i Ongar. Rząd początkowo sprzeciwiał się elektryfikacji, jednak pojawienie się nowych terenów mieszkaniowych w okolicy umożliwiło elektryfikację torowiska prowadzącego do Epping, co stało się w 1949. LTE przejęło również kontrolę nad odcinkiem do Ongar i wynajęło parowóz do ruchu wahadłowego. W latach 50. XX wieku zdecydowano się na elektryfikację linii. W 1957 zmodernizowano sygnalizację, czyniąc linię bardziej przepustową. Przewozy towarowe nadal prowadzono trakcja parową. Ze względu na niewielką liczbę pasażerów stacja Blake Hall była zamykana w niedziele, a od 17 października 1966 wprowadzono ograniczony rozkład jazdy w dni powszednie. Ciągły spadek liczby pasażerów doprowadził do likwidacji mijanki i sygnalizatora w North Weald w 1976 oraz ostatecznego zamknięcia stacji Blake Hall 31 października 1981.